Jayden is van de trap gevallen. Als ik aankom bij de trap is hij alweer overeind dus fysiek is het gelukkig meegevallen. Maar de schrik zit er goed in. Zowel bij hem, als bij zijn vader en mij.

Hij strekt zijn armen naar me uit en ik til hem van de trap. Samen gaan we op de bank zitten, hij uithuilend op mijn schoot. “Huil maar even goed door mop, het mag”. 

Iedereen valt wel eens van de trap. Maakt een fout of een verkeerde keuze. Het overkomt iedereen. Maar hoe ga je er mee om? En hoe doe je dat als ondernemer, ten overstaan van je team? Durf je je emoties te tonen, te laten zien wat een lastige beslissing met je doet of dat iets je raakt? Of probeer je altijd de sterke, evenwichtige, krachtige leider te zijn?

Als je valt, heb je de neiging om je val te breken. Om overeind te blijven. 

Ik heb me door een specialist op het gebied van trauma eens laten vertellen dat je beter mee kan gaan in de val. Dat je gewoon op je bek moet gaan. Want daar is je lichaam op voorbereid. Je lichaam verwacht een klap, een val. Het bereidt zich voor en zet zich schrap.

Je uit allermacht overeind houden zorgt ervoor dat je lichaam die spanning niet kwijt kan, waardoor de emotie opgesloten zit in je lichaam en daar veel langer dan noodzakelijk zal huishouden. Waardoor je misschien wel vaker dan je zou willen uitvalt tegen een medewerker. Of simpelweg niet meer helder na kunt denken.

Hoewel je de baas bent, blijft je ook mens. Een mens met gevoel en emoties, zoals ieder ander. Houd niet verborgen voor anderen wat een situatie met je doet.

Doe je dat wel, dan klopt het beeld van wat je team aan je ziet en wat jij doet niet met elkaar. Het is niet congruent. En we kunnen allemaal welke bedenken wat voor gevolgen het kan hebben als je niet congruent bent…